Крышталёвы свет барысаўчан у Маладзечне

Работы Пятра і Таццяны Арцёмавых былi ў калекцыях Клінтана і Брэжнева, прамысловыя распрацоўкі эскпанаваліся ў Парыжы і Нью-Дэлі, творы знаходзяцца ў прыватных калекцыях Жоржа Пампіду і Надзеі Лежэ, а эксклюзіўныя экспазіцыі ўпрыгожваюць інтэр’еры ААН у Нью-Ёрку.

У Беларусі рукатворны цуд можна сустрэць у чатырох музеях: Нацыянальным мастацкім, Барысаўскім аб’яднаным, а таксама абласных Віцебскім і Мінскім, дзе ўвесь ліпень будзе працаваць выстава «Гармонія шкла».

Каля сотні аўтарскіх работ, ад мініяцюрных статуэтак да велічных ваз прадстаўляюць мастакі ў Маладзечне.  Усе яны — дэкаратыўныя, і лёгка могуць упрыгожыць як кватэру, дом, так і офіс.

—  Ёсць рэчы на час, а ёсць — назаўсёды, — кажа Таццяна Арцёмава. — Апошняе акурат пра прадукцыю Барысаўскага хрустальнага завода, якую можна ўбачыць практычна ў кожным доме. Цукерніцы, вазы, фужэры, графіны, падсвечнікі эпохі СССР людзі перадаюць з пакалення ў пакаленне. Яны — носьбіт часу, паказчык стылю, і адначасова рэч, якую немагчыма выкінуць.

Навуковы супрацоўнік Мінскага абласнога краязнаўчага музея Наталля Палтавец за творчасцю мастакоў сочыць даўно.

—  Талент гэтых людзей нараджае шэдэўры, —  кажа яна і запрашае бліжэй пазнаёміцца з работамі, якіх не ўбачыш на паліцах магазінаў.

«Парад планет» з  «Зорным бюракратам», «Бутоны» з «Прышэльцамі». Прыслухаешся — пачуеш «Нараджэнне чыстага гука», прыгледзішся — убачыш «Хрустальны танец» і адчуеш, як ступае па зямлі «Сакавік».

Арцёмавы ніколі не скардзіліся на недахоп ідэй, толькі на немагчымасць запусціць асобныя свае работы ў серыйную і масавую вытворчасць. «Купалле» і «Парад планет», створаныя сямейнай парай, сталі падарункам для прэзідэнта Злучаных Штатаў Амерыкі Біла Клінтана: былі ўручаны пад час першага афіцыйнага візіту дэлегацыі Рэспублікі Беларусь у ЗША. Работы барысаўскіх мастакоў выстаўляліся ў Будапешце, Брно, Познані, Варшаве, Лондане, Токіа, Хельсінкі, іх можна было ўбачыць ў асабістых калекцыях Леаніда Брэжнева, Ціма Сарпанева, Алены Абразцовай.

Пётр і Таццяна  — прадстаўнікі мінскай школы мастацкага шкла. Абое закончылі Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут, абое пачыналі на Барысаўскім заводзе. Адмовіўшыся ад дробнай, мальцаўскай грані, якая на той час прымянялася ў апрацоўцы шкла, маладыя спецыялісты пачалі працаваць на кантрасце шурпата-матавых  і гладка-бліскучых паверхняў, ствараючы мастацкія вобразы за кошт формы, колеру, геаметрычнага гранення і шліфавання.

—  Абое мы родам з Расіі, — расказвае жанчына. — Карані мужа ў Калужскай вобласці, мае — у Стаўрапольскім краі. Даўно прыкіпелі сэрцам да Беларусі, да людзей, да культуры, мовы. Я, напрыклад, заўсёды з задавальненнем чытала творы Купалы, Коласа, Мележа, Шамякіна. А жывучы на дачы, сярод вяскоўцаў, старалася як мага больш размаўляць па-беларуску, запамінаць мясцовыя слоўкі. Усё гэта напаўняла нейкім унутраным святлом, сэнсам, дапамагала тварыць, прыдумваць вобразы.

Не адвесці вачэй ад «Яблыневага цвету», вазы «Урачыстасць», «Залатога пеўня», якога яны з мужам прыдумалі ў якасці прыза для пераможцаў конкурса маладых выканаўцаў міжнароднага фестывалю «Славянскі базар-95».

Талент гэтых людзей адзначаны дзясяткамі медалёў, ганаровых грамат, падзячных пісьмаў. Іх работы экспанаваліся на рэспубліканскіх, усесаюзных і замежных выставах.

—  Людзі падыходзілі, размаўлялі, прасілі прадаць тую альбо іншую рэч, прычым за любыя грошы, —  кажуць Пётр і Таццяна. — Мы былі непахіснымі, таму што хочам застацца ў памяці перш за ўсё на сваёй зямлі. Дый пра што можа нагадаць работа «Купалле» чужаземцу, калі свята наша, спрадвечна беларускае.

Марына Сліж, mlyn.by

Фота аўтара

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *